Ο θερινός δημοτικός κινηματογράφος «Αιολία» είναι ο μόνος που απέμεινε στην Καισαριανή. Γράφει ο Σπύρος Τζόκας, Πανεπιστημιακός – Συγγραφέας ⸎ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΦΑΡΟΣ. Σούρουπο κάποτε στην Καισαριανή, τότε που τα φώτα ήταν λιγοστά από τα λίγα καταστήματα. Τα φώτα των αυτοκινήτων ελάχιστα, καθώς σπανίως διέτρεχαν τους κεντρικούς δρόμους και ακόμα σπανιότερα τα στενά. Ο δημοτικός φωτισμός ελάχιστος ή ανύπαρκτος.
O Θανάσης Οικονόμου με τον αείμνηστο Χάρη Σαλαπασίδη. Το 2008, ο «Δημοτικός Αντίλογος» με εκδότη τον Παναγιώτη Κόνσουλα, δημοσίευσε τις αναμνήσεις του Χάρη Σαλαμπασίδη όπως τις αφηγήθηκε στον Θανάση Οικονόμου, νυν δημοτικό σύμβουλο Βύρωνα με την παράταξη του Αλέξη Σωτηρόπουλου. Ο αείμνηστος σήμερα, Χάρης Σαλαμπασίδης, υπήρξε ένας από τους παλαιότερους κατοίκους της περιοχής και διατηρούσε οπωροπαντοπωλείο από
Ο Βύρωνας το 1924. Επιχρωματισμένη φωτογραφία από τον Μιχάλη Καμπανάρη. Ο πατέρας της οικογένειας Ιωάννης Χατζηλιάδης του Αναστάση, που διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα επί δημαρχίας Νικολάου Φραγκιάδη (1934-1938) Γράφει ο Μιχαήλ Βαρλάς, Ιστορικός Ο Συνοικισμός του Βύρωνα συγκέντρωσε πολλούς πρόσφυγες από την Σμύρνη και τα δυτικά Μικρασιατικά παράλια, τόπους οι οποίοι αποτυπώνονται στην κοινωνική μνήμη,
Το «ιστορικό» σπίτι του Γεωργίου Ζώρζου (κατασκευή 1934-1955), οδός Κορνόβο 4, Άνω Ιλίσια) με την κλειστή ξύλινη πόρτα που το χώριζε από τον Πειραιώτη αγοραστή. Κατά την Κατοχή, οι μαυραγορίτες εκμεταλλεύονταν την οικονομική δυσχέρεια των πολιτών για να αποκτήσουν ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές. Συχνά χρησιμοποιούσαν προσύμφωνα ή ιδιωτικά συμφωνητικά για να δεσμεύσουν την τιμή πώλησης.
